Nazorg
Het verlies van een dierbare kan heftige emotionele en lichamelijke reacties oproepen. Het ontbreken van gevoelens is echter even normaal. Volgens de omgeving, of het nu om hulpverleners of allerhande literatuur gaat, moet een rouwproces uit verschillende fasen bestaan.
Uit de praktijk blijkt dat ‘normale rouw’ helemaal niet bestaat en
eigenlijk is dat maar goed ook. Niemand kan immers voor een ander
bepalen welke gevoelens gepast zijn. Dit betekent echter niet dat
rouwen nooit problematisch is.
De samenleving verwacht namelijk al
snel dat u zowel het verdriet als het leven van alledag aankan. Zo
eenvoudig is dat niet. Een luisterend oor, herkenning en ondersteuning
van familie en vrienden kunnen een duwtje in de goede richting geven.
Krijgt u weinig gehoor in uw directe omgeving, en helaas is dat vandaag
de dag meer en meer het geval, kijk dan of er een lotgenotengroep of
vrijwilligersgroep in uw gemeente is. U vindt ze via
www.rouwzorgvlaanderen.be. Wie zijn rouw als te langdurig ervaart, of
zich geen raad weet met de intensiteit van zijn gevoelens doet er goed
aan om hulp te zoeken. Praat erover met uw huisarts, hij kan u
doorverwijzen naar een professionele hulpverlener.
De Vlaming Guillaume Van der Stichelen heeft bij het verlies van zijn 21-jarige zoon zijn persoonlijke ervaringen gedeeld met de krant De Standaard. Zijn getuigenis leest u hier via deze link:
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=6K39TJGS
